‘Het was allemaal nog duin rond Hillegom, toen ik op de lagere school zat’, vertelt mevrouw Van Zanten-Naber. Door het Veenenburgerbos liepen wij. Mijn vader werd bedrijfsleider van de steenfabriek en daarom verhuisde ik in mijn eerste levensjaar naar Hillegom. Ze is er nooit meer weggegaan. Als één van de eersten trouwde zij in de verbouwde Maartenskerk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gezin Van Zanten wreed getroffen. Lees hieronde de herinneringen van mevrouw Van Zanten-Naber.

Mevrouw Van Zanten-Naber was al ruim in de negentig toen ze haar verhalen over vroeger deed, maar vertellen kon ze nog als de beste. Vanaf haar eerste levensjaar woonde ze in Hillegom. ‘Ik ben geboren in Voorburg, maar verder heb ik altijd in Hillegom gewoond. Mijn vader was daar bedrijfsleider aan de kalkzandsteenfabriek.’ Ze ging naar de openbare lagere school op de hoek van de Wilhelminalaan, waar nu de flat Molenhoeve staat. ‘De Hyacintenlaan en de Zwartelaan bestonden toen nog niet. Het was daar allemaal duin en we liepen naar school door het Veenenburgerbos. Er was een prachtige kastanjelaan, helemaal tot de Veenenburgerlaan toe.’
Eigenlijk waren de kinderen in overtreding, maar boswachter Putker liet oogluikend toe dat ze die weg namen naar school. ‘Op ons schoolplein stond een oude dikke beuk. De Wilhelminalaan was ook een laan met prachtige bomen, maar die zijn in de oorlog allemaal verzaagd en de school is daarna afgebrand en afgebroken. Er waren soldaten in gelegerd geweest.’

In het Molenduin was in de jaren rond 1910 een ijskelder. ‘Daar werden van die vierkante balken ijs in bewaard. Ze werden gebruikt voor zieken die koorts hadden en dergelijke.’ Ook de Hillegomse Hoofdstraat zag er totaal anders uit dan in onze dagen. “Op de hoek van de Hoogewerfstraat stond een boerderij. Ik herinner me de halfronde raampjes laag bij de grond, van de kelder. En er waren muren of een schutting van geteerd zwart hout.’ (Boerderij De Hooge Werf, gesloopt in 1925. Sinds 2006 staat op deze plek het woonwinkelcomplex Brakershof). Achter het Klokgeveltje in de Molenstraat werd door van Dooren een stalhouderij gedreven. Later had datzelfde bedrijf daar ziekenauto’s, weet mevrouw Van Zanten.

Levendig herinnert ze zich de schoolreisjes op de lagere school. ‘Naar de ruïne van Brederode in Bloemendaal. Dat kostte negentig cent. Hoe we erheen gingen weet ik eigenlijk niet meer. Misschien met de tram?’ Dat was niet het enige uitstapje, want de klas ging ook eens naar Artis en naar Den Haag en Scheveningen. Een hele gebeurtenis in die jaren.
Om het Hof van Hillegom lag in haar meisjesjaren nog aan drie zijden water. ‘In 1909 werd in die tuin een bloemententoonstelling gehouden. Dat was echt prachtig. Mijn grootouders kwamen er speciaal voor over uit IJmuiden en dat was toen een heel eind. Jammer, dat het park later zo’n rommeltje is geworden.’

In 1929 begon de verbouwing van de Maartenskerk in het centrum van het dorp. Het bruidspaar Van Zanten-Naber was het tweede of derde paar dat in de vernieuwde kerk trouwde. ‘Ik vond de kerk veel mooier geworden na de verbouwing. Ruimer en met een prachtig houten plafond.’

De oorlog brak uit en het huis van de Van Zantens aan de Beeklaan werd door een bom getroffen. Het paar trok tijdelijk in de woning van een broer aan de steenfabriek. ‘Toen werd die rij huizen gemitrailleerd. Ik zat zelf tijdens dat bombardement weggedoken in een hoekje van de keuken en mankeerde niets. Maar mijn moeder en zuster waren gewond en mijn broer was er zo ernstig aan toe dat hij kort daarna overleed.’ Een tragische herinnering die heel scherp in haar geheugen gegrift staat. Jarenlang heeft ze gewoond in verzorgingshuis Parkwijk. Het Hillegom van vroeger vond ze toch echt mooier. ‘Al dat groen en die prachtige bomen. Nu is het allemaal steen. Jammer, maar het is niet anders.’